Köpeksiz Köyde Değneksiz Gezenler – Isparta Usulü

Köpeksiz Köyde Değneksiz Gezenler – Isparta Usulü
“Köpeksiz köyde değneksiz gezmek” diye bir söz var ya…
Hani kimsenin ses çıkarmadığı, kimsenin hesap sormadığı yerde pervasızca dolaşanları anlatır.
İşte Isparta’nın hali de biraz buna benzemeye başladı.
Bu şehirde artık bazıları hiç sorgulanmadan, hiç eleştirilmeden, hiç bedel ödemeden iş yapıyor.
Yanlış mı? Sessizlik var.
Eksik mi? Kimse ses etmiyor.
Olmuyor mu? “Aman canım, şimdi sırası mı?” denilip geçiliyor.
Sonuç?
Köpeksiz köy.
Ve değneksiz gezenler…
Yol var, bitmeyen…
Dereboğazı yıllardır konuşuluyor.
Kazalar oluyor, canlar gidiyor, manşetler atılıyor.
Sonra ne oluyor?
Her şey unutuluyor.
Bir iki açıklama, birkaç temenni…
Sonra yine sessizlik.
Soran yok.
Hesap isteyen yok.
“Bu yol neden hâlâ böyle?” diyen yok.
Üretim yok, plan yok, itiraz da yok
Isparta tarım şehri deniyor ama üretici yalnız.
Sanayi deniyor ama ortada güçlü bir hamle yok.
Gençler gidiyor, esnaf daralıyor, köyler boşalıyor.
Ama garip olan şu:
Bu gidişata itiraz eden neredeyse yok.
İşte tam burada değneksiz gezenler rahatlıyor.
Çünkü biliyorlar ki ses çıkmayacak.
Biliyorlar ki “idare eder” denilecek.
Biliyorlar ki bu şehir çabuk unutuyor.
En tehlikelisi de bu
Sorun sadece yanlış yapanlar değil.
Asıl tehlike, yanlışa alışanlar.
Kötüye razı olanlar.
“Böyle gelmiş böyle gider” diyenler.
Isparta’nın kaybı bir günde olmadı.
Yıllardır susa susa, sineye çeke çeke oldu.
Artık soru sormak gerekiyor
Bu şehir sahipsiz değil.
Ama sahip çıkılmadıkça öyleymiş gibi davranılıyor.
Birileri köpeksiz köyde değneksiz gezmeye devam ediyor çünkü:
– Kimse tepki göstermiyor.
– Kimse rahatsız etmiyor
– Kimse “Dur bakalım” demiyor
Oysa bu şehir,
Sessizliği değil, bu nasıl iş demeyi hak ediyor.
Yoksa…
Değneksiz gezenler çoğalır,
Köy ise her geçen gün biraz daha ıssızlaşır.