Beni Senin Gibi Yaşamaya Zorlama!

Beni Senin Gibi Yaşamaya Zorlama!
Ben senin kalıbına sığmam. Senin doğrularınla nefes alamam. Senin çizdiğin çerçevenin içinde yaşamak zorunda değilim. Çünkü ben özgür biriyim!
Bu ülkede herkes birbirine hayat dayatıyor. Kimi nasıl giyineceğini söylüyor, kimi nasıl düşüneceğini… Kimi nasıl inanacağını tarif ediyor, kimi nasıl konuşacağını. Sanki herkesin cebinde bir “tek doğru” var. Oysa hayat tek renk değil, tek ses değil, tek yol hiç değil!
Senin hayatın sana güzel olabilir. Sen o yolda yürümek istemiş olabilirsin. Ama benim ayak izim başka yöne gider. Ben senin düşünceni yaşayamam! Çünkü düşünce kişiseldir, vicdan kişiseldir, hayat kişiseldir.
Özgürlük, sadece senin istediğin gibi yaşama hakkı değildir. Özgürlük, benim senin istemediğin gibi yaşama hakkımdır! Asıl sınav burada başlar. Bana benzeyeni değil, bana benzemeyeni kabullenebiliyor musun? Farklı olana tahammül edebiliyor musun?
Ne zaman ki birileri “Herkes böyle olacak” demeye başlar, işte orada özgürlük alarm verir. Çünkü “herkes” diye bir şey yoktur. Herkes farklıdır. Kimisi sabah erken kalkar, kimisi gece yaşar. Kimisi susarak direnir, kimisi bağırarak. Kimisi kalemle konuşur, kimisi sokakta. Ama hepsi insandır, hepsi özgür doğmuştur.
Beni senin gibi düşünmeye zorladığında aslında kendi zayıflığını itiraf ediyorsun. Güçlü fikir dayatma yapmaz. Güçlü fikir tartışır. Güçlü fikir ikna eder. Zorbalık ise korkunun dilidir.
Unutma, tek tip insanlardan oluşan bir toplum mezarlık sessizliğine benzer. Gürültü yoktur ama hayat da yoktur. Farklı sesler olacak ki hayat olsun. Çatışan fikirler olacak ki gelişim olsun.
Ben senin gibi olmak zorunda değilim. Sen de benim gibi olmak zorunda değilsin. Ama birbirimizin varlığına saygı duymak zorundayız. Çünkü özgürlük, sadece benim için değil; hepimiz için var olduğunda anlamlıdır.
Beni senin gibi yaşamaya zorlama.
Ben özgürüm.
Ve özgürlüğüm, senin sınırlarınla ölçülemez