SEVMEYİ BİLMİYORSAK, İNSANLIĞI DA BİLMİYORUZ!

Gamze Özdogu/Isparta

SEVMEYİ BİLMİYORSAK, İNSANLIĞI DA BİLMİYORUZ!

Birbirimizi sevmeliyiz.
Birbirimize saygı duymalıyız.
Fikirlerini kabul etmesek de karşımızdakini insan yerine koymalıyız.
Bu kadar basit!
Ama ne yapıyoruz?
Aynı düşünmüyor diye insan siliyoruz. Aynı partiyi tutmuyor diye düşman ilan ediyoruz. Aynı mahallede yaşayıp selamı kesiyoruz. Sosyal medyada klavye kahramanlığı yapıp hakareti marifet sanıyoruz.
Bu mudur medeniyet?
Sevmek; aynı düşünmek değildir.
Saygı; teslim olmak değildir.
Tahammül; zayıflık değildir.
Asıl zayıflık, farklı fikre katlanamamaktır!
Bugün toplum olarak en büyük hastalığımız şu: “Benim gibi düşünmeyen ya haindir ya cahildir” anlayışı. Oysa demokrasi dediğiniz şey tam da farklı fikirlerin bir arada yaşayabilme becerisidir. Eğer herkes aynı düşünecekse, o zaman beyin niye var?
Kabul etmeyebilirsin. Eleştirebilirsin. Karşı çıkabilirsin.
Ama hakaret edemezsin! Aşağılayamazsın! İnsanlığı rafa kaldıramazsın!
Unutmayın, saygı tek taraflı olmaz. Bugün başkasına göstermezsen, yarın sen de bulamazsın. Toplum dediğin şey pamuk ipliğine bağlıdır. O ip koparsa, geriye sadece öfke kalır. Öfkenin olduğu yerde akıl barınmaz. Akıl olmayınca adalet olmaz. Adalet olmayınca huzur olmaz.
Herkes kendi doğrusunun peşinde olabilir. Ama kimse kendini “mutlak doğru” ilan edemez. Bu kibirdir. Kibir ise insanı küçültür.
Sevgi zor bir şey değil. Saygı hiç zor değil.
Zor olan, egoyu dizginlemek.
Bu ülke, bu şehir, bu mahalle; ancak birbirine tahammül edebilen insanların omuzlarında yükselebilir. Sürekli kavga eden bir toplum kalkınamaz. Sürekli ötekileştiren bir toplum güçlenemez.
Farklı olabiliriz.
Ama düşman olmak zorunda değiliz.
Aynı masada oturup farklı fikirleri konuşabilmeyi başaramazsak, yarın aynı ülkede huzurla yaşamayı da başaramayız.
Sevmek bir tercih değil, bir sorumluluktur.
Saygı bir lütuf değil, bir mecburiyettir.
İnsan olmanın asgari şartıdır.
Ve unutmayın:
Birbirimizi sevmeyi öğrenemezsek,
bir gün birbirimize katlanamayacak